► (110) ◄

بِاسْمِهِ سُبْحَانَهُ

Azîz, Sıddık Kardeşlerim!

İki saat zarfında iki acîb ve latîf, zâhiren küçük, hakikaten ehemmiyetli iki hâdiseyi size yazmak ihtarı aldım.

Birincisi: Nurun iki namzed talebesine Rehberden Leyle-i Kadirde ihtar edilen mes'eleyi okudum. Âhirinde, “Beş-on senede medrese hocalarının tahsil derecelerini, Nur Şâkirdleri on haftada kazanır.” dediğim aynı dakikada kalbe geldi ki: Eski Said’in, onbeş yaşında iken medrese usûlünce onbeş senede okunan ilmi, onbeş haftada okumaya inâyet-i İlâhiye ile muvaffak olması gibi, rahmet-i Rabbâniye ile Risale-i Nur dahi, ilm-i hakikatte ve îmâniyede onbeş seneye mukâbil –bu medresesiz zamanda– onbeş hafta kâfî geldiğini, bu onbeş senede belki onbeşbin adam kendi tecrübeleriyle tasdik ediyorlar.

İkincisi: Aynı saatte, ağır penceremiz âdeta sebebsiz kablarım ve şişelerim ve yemeklerim üzerine düştü. Biz tahmin ettik ki, hem camlar, hem bütün şişe ve bardaklarım kırıldılar ve içlerindeki taamlar zâyi' oldular. Hâlbuki, hàrika olarak hiçbir kırık ve zâyiât olmadı. Yalnız bana hediye gelen pişirdiğim et döküldü. Fakat Nurun namzed yeni talebelerine kısmet olduğu, benim de hediye kabûl etmemek olan kaidemi muhâfaza ve birinci hâdiseye hàrikalığıyla tasdik edip imza bastı.

Said Nursî ∗∗∗

► (111) ◄

بِاسْمِهِ سُبْحَانَهُ

Kardeşlerim!

Bütün bütün kanunsuz olarak bizim temyiz evrak ve lâyihalarımız daha temyize gönderilmemiş. Bizim üç muktedir avukatlarımız, mümkün olduğu kadar pek çabuk evrakımızın mahkeme-i temyize gönderilmesine herhalde bir çare bulsunlar. Yoksa onbir ay bahânelerle tevkìfimizi uzatmak ve beni mahkemede konuşturmamak ve onbir ay tecrid-i mutlakta soğuk sıkıntılarla tâzib etmekle hakikat-i adâletin kabûl etmediği bir garazı ihsâs ettiğinden, bizim mahkememizi başka bir vilâyetin mahkemesine nakletmek için hem avukatlarımız, hem sizler bütün kuvvetinizle çalışmak elzem ve lâzımdır.

Said Nursî ∗∗∗