| |Sayfa No|

|:-:|:-:|

|YEDİNCİ MEKTÛB
Münâfıkların ittihamından, berâet-i nebeviye hakkında gelen
﴿ مَا كَانَ مُحَمَّدٌ اَبَا اَحَدٍ مِنْ رِجَالِكُمْ وَلٰكِنْ رَسُولَ اللّٰهِ وَخَاتَمَ النَّبِيِّينَ ﴾ ﴿ فَلَمَّا قَضَى زَيْدٌ مِنْهَا وَطَرًا زَوَّجْنَاكَهَا لِكَىْ لاَ يَكُونُ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ حَرَجٌ فِى اَزْوَاجِ اَدْعِيَائِهِمْ ﴾
âyetlerinin mühim bir sırrını tefsir ediyor. Resûl-i Ekrem Aleyhissalâtü Vesselâm’ın kesret-i izdivâcı nefsânî olmadığını; belki akvâl ve ef'âli gibi, ahvâl ve etvârından tezâhür eden ahkâm-ı şerîata vâsıta olmak için hususî dâiresinde ziyâde şâkirdleri bulunmasıdır. Ve Hazret-i Zeyneb’i tezevvücü, sırf bir emr-i İlâhî ve kader-i Rabbânî ile olduğunu beyân ediyor. Eski zaman münâfıkları gibi, yeni zaman zındıklarının tenkidlerini kat'î bir sûrette kırıyor.|[25](/mektubat/yedinci-mektûb/656/3/25/26#252)|

|SEKİZİNCİ MEKTÛB
﴾ فَاللّٰهُ خَيْرٌ حَافِظًا وَهُوَ اَرْحَمُ الرَّاحِمِينَ ﴿ diyen Hazret-i Yakub Aleyhisselâm’ın Hazret-i Yûsuf Aleyhisselâm’a karşı hissiyatı; aşk olmadığını, belki ulvî bir mertebe-i şefkat olduğunu ve şefkat aşktan çok yüksek ve keskin bulunduğunu ve ism-i Rahmân ve ism-i Rahîmin vesilesi şefkattir diye beyân ederek بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيمِ in güzel birsırrını, ﴾ فَاللّٰهُ خَيْرٌ حَافِظًا وَهُوَ اَرْحَمُ الرَّاحِمِينَ ﴿ in parlak bir nüktesini tefsir ediyor.|[27](/mektubat/sekizinci-mektûb/657/3/27/28#272)|

|DOKUZUNCU MEKTÛB
Kerâmet ve ikram ve inâyet ve istidrâca dair mühim bir kaideyi beyân eder. Kerâmetin izhârı zarar olduğu gibi, ikramın izhârı şükür olduğunu ve en selâmetli kerâmet ise, bilmediği hâlde mazhar olmak olduğunu ve hakîki kerâmet ise, kendi nefsine değil.. belki Rabbine i'timâdını ziyâdeleştiren olduğunu, yoksa istidrâc olduğunu; hem hayat-ı dünyeviyeyi bahtiyarâne geçirmenin çaresi, âhiret için verilen hissiyat-ı şedîdeyi dünyanın fânî umûruna sarf etmemek|[29](/mektubat/dokuzuncu-mektûb/658/3/29/32#292)|