Eğer denilse: Mâdem öyledir; neden onlar Resûl-i Ekrem Aleyhissalâtü Vesselâm’a îmâna muvaffak olamadılar? Neden bi'setine yetişemediler?

Elcevab: Cenâb-ı Hak, Habîb-i Ekreminin peder ve vâlidesini, kendi keremiyle, Resûl-i Ekrem Aleyhissalâtü Vesselâm’ın ferzendâne hissini memnun etmek için, vâlideynini minnet altında bulundurmuyor. Vâlideynlik mertebesinden, manevî evlâd mertebesine getirmemek için; hàlis kendi minnet-i rubûbiyeti altına alıp, onları mes'ûd etmek ve Habîb-i Ekremini de memnun etmekliği rahmeti iktiza etmiş ki, vâlideynini ve ceddini, ona zâhirî ümmet etmemiş. Fakat ümmetin meziyetini, faziletini, saâdetini onlara ihsân etmiştir. Evet, àlî bir müşîrin; yüzbaşı rütbesinde olan pederi, huzuruna girmesi; birbirine zıd iki hissin taht-ı te'sirinde bulunur. Pâdişah, o müşîr olan Yâver-i Ekremine merhameten, pederini Onun maiyetine vermiyor.

Sekizinci Nükte

Sekizinci Nükte: Diyorsunuz ki: Amcası Ebû Tâlib’in îmânı hakkında esahh nedir?

Elcevab: Ehl-i Teşeyyu, îmânına kàil; Ehl-i Sünnet’in ekserîsi, îmânına kàil değiller. Fakat benim kalbime gelen budur ki: Ebû Tâlib, Resûl-i Ekrem Aleyhissalâtü Vesselâm’ın risaletini değil; şahsını, zâtını gayet ciddi severdi. Onun –o gayet ciddi– o şahsî şefkati ve muhabbeti, elbette zâyi'e gitmeyecektir. Evet, ciddi bir sûrette Cenâb-ı Hakk’ın Habîb-i Ekremini sevmiş ve himâye etmiş ve tarafdârlık göstermiş olan Ebû Tâlib’in; inkâra ve inâda değil, belki hicâb ve asabiyet-i kavmiye gibi hissiyata binâen, makbûl bir îmân getirmemesi üzerine Cehenneme gitse de; yine Cehennem içinde bir nev'i hususî Cenneti, onun hasenâtına mükâfâten halkedebilir. Kışta bazı yerde baharı halkettiği ve zindânda –uyku vâsıtasıyla– bazı adamlara zindânı saraya çevirdiği gibi, hususî Cehennemi, hususî bir nev'i Cennete çevirebilir.

وَالْعِلْمُ عِنْدَ اللّٰهِ ❀ لَا يَعْلَمُ الْغَيْبَ اِلَّا اللّٰهُ

﴿ سُبْحَانَكَ لَا عِلْمَ لَنَا اِلَّا مَا عَلَّمْتَنَا اِنَّكَ اَنْتَ الْعَلِيمُ الْحَكِيمُ ﴾ ∗∗∗