vermiş: اَوْدَى ضِمَارُ وَكَانَ يُعْبَدُ مُدَّةً قَبْلَ الْبَيَانِ مِنَ النَّبِىِّ مُحَمَّدٍ Yani: “Muhammed gelmeden evvel bana ibâdet ediliyordu, şimdi Muhammed’in beyânı gelmiş; daha o dalâlet olamaz!”

Hazret-i Ömer, İslâmiyetten evvel saneme kesilen bir kurbandan böyle işitmiş: يَا آلَ الذَّبِيحِ اَمْرٌ نَجِيحٌ رَجُلٌ فَصِيحٌ يَقُولُ لاَاِلٰهَاِلَّااللّٰهُ

İşte bu nümûneler gibi çok vâkıalar var, mevsuk kitaplar kabûl edip nakletmişler.

Nasıl ki; kâhinler, ârif-i Billâh’lar, hâtifler, hattâ sanemler ve kurbanlar, risalet-i Ahmediyeyi (A.S.M.) haber vermişler; herbir hâdise dahi, bir kısım insanların îmânına sebeb olmuş.

Öyle de, bazı taşlar üstünde ve kabirlerde ve kabirlerin mezar taşlarında hatt-ı kadîm ile مُحَمَّدٌ مُصْلِحٌ اَمِينٌ gibi ibareler bulunmuş; onunla bir kısım insanlar îmâna gelmişler. Evet hatt-ı kadîm ile bazı taşlarda bulunan مُحَمَّدٌ مُصْلِحٌ اَمِينٌ Resûl-i Ekrem Aleyhissalâtü Vesselâm’dan ibarettir. Çünkü Ondan evvel, zamanına pek yakın, yalnız yedi Muhammed ismi var, başka yoktur. O yedi adamın hiçbir cihetle “Muslih-i Emin” tâbirine liyâkatleri yoktur.

Üçüncü Kısım

ÜÇÜNCÜ KISIM:

İrhâsattan Resûl-i Ekrem Aleyhissalâtü Vesselâm’ın velâdeti hengâmında vücûda gelen hàrikalardır ve hâdiselerdir. O hâdiseler, Onun velâdetiyle alâkadar bir sûrette vücûda gelmiş.

Hem bi'setten evvel bazı hâdiseler var ki, doğrudan doğruya birer mu'cizesidir. Bunlar çoktur. Nümûne olarak, meşhûr olmuş ve eimme-i hadîs kabûl etmiş ve sıhhatleri tahakkuk etmiş birkaç nümûneyi zikredeceğiz:

Birincisi: Velâdet-i Nebevî gecesinde; hem annesi, hem annesinin yanında bulunan Osman İbn-i As’ın annesi, hem Abdurrahman İbn-i Avf’ın annesinin gördükleri azîm bir nurdur ki; üçü de demişler: “Velâdeti ânında biz öyle bir nur gördük ki; o nur, maşrık ve mağribi bize aydınlattırdı.”

İkincisi: O gece Kâbe’deki sanemlerin çoğu başı aşağı düşmüş.