Beşinci Mektûb

Beşinci Mektûb

بِاسْمِهِ سُبْحَانَهُ وَاِنْ مِنْ شَيْءٍ اِلَّا يُسَبِّحُ بِحَمْدِهِ

Silsile-i Nakşî’nin kahramanı ve bir güneşi olan İmâm-ı Rabbânî (R.A.) Mektûbatında demiş ki: “Hakàik-ı îmâniyeden bir mes'elenin inkişafını, binler ezvâk ve mevâcid ve kerâmâta tercih ederim.”

Hem demiş ki: “Bütün tarîklerin nokta-i müntehâsı, hakàik-ı îmâniyenin vuzûh ve inkişafıdır.”

Hem demiş ki: “Velâyet üç kısımdır: Biri velâyet-i suğrâ –ki, meşhûr velâyettir– biri velâyet-i vustâ, biri velâyet-i kübrâdır. Velâyet-i kübrâ ise; veraset-i Nübüvvet yoluyla, tasavvuf berzahına girmeden, doğrudan doğruya hakikate yol açmaktır.”

Hem demiş ki: “Tarîk-ı Nakşîde iki kanat ile sülûk edilir.” Yani: “Hakàik-ı îmâniyeye sağlam bir sûrette i'tikàd etmek ve ferâiz-i diniyeyi imtisal etmekle olur. Bu iki cenâhta kusur varsa, o yolda gidilmez.” Öyle ise tarîk-ı Nakşînin üç perdesi var:

Birisi ve en birincisi ve en büyüğü: Doğrudan doğruya hakàik-ı îmâniyeye hizmettir ki, İmâm-ı Rabbânî de (R.A.) âhir zamanında ona sülûk etmiştir.

İkincisi: Ferâiz-i diniyeye ve Sünnet-i Seniyeye tarîkat perdesi altında hizmettir.

Üçüncüsü: Tasavvuf yoluyla emrâz-ı kalbiyenin izâlesine çalışmak, kalb ayağıyla sülûk etmektir. Birincisi farz, ikincisi vâcib, bu üçüncüsü ise sünnet hükmündedir.

Mâdem hakikat böyledir; ben tahmin ediyorum ki; Eğer Şeyh Abdülkadir-i Geylânî (R.A.) ve Şah-ı Nakşibend (R.A.) ve İmâm-ı Rabbânî (R.A.) gibi zâtlar bu zamanda olsaydılar, bütün himmetlerini, hakàik-ı îmâniyenin ve akàid-i İslâmiyenin takviyesine sarfedeceklerdi. Çünkü saâdet-i ebediyenin medârı onlardır. Onlarda kusur edilse, şekàvet-i ebediyeye sebebiyet verir. Îmânsız Cennete gidemez,