5– Câzibedâr hizmeti, hevâ ve hevesi teşci' ve arzularını tatmindir. O hevâ ise insanın mesh-i manevîsine sebebdir.

Şerîat-ı Ahmediye’nin (A.S.M.) tazammun ettiği ve emrettiği medeniyet ise:

Nokta-i istinâdı; kuvvete bedel, haktır ki; şe'ni, adâlet ve tevâzündür.

Hedefi de, menfaat yerine fazilettir ki; şe'ni, muhabbet ve tecâzübdür.

Cihetü'l-vahdet de, unsuriyet ve milliyet yerine, râbıta-i dinî ve vatanî ve sınıfîdir ki; şe'ni, samîmî uhuvvet ve müsâlemet ve haricin tecâvüzüne karşı, yalnız tedâfü'dür.

Hayatta düstur-u cidâl yerine düstur-u teâvündür ki; şe'ni, ittihâd ve tesânüddür.

Hevâ yerine hüdâdır ki; şe'ni, insaniyeten terakkî ve rûhen tekâmüldür.

Mevcûdiyetimizin hâmîsi olan İslâmiyetten elini gevşetme; dört el ile sarıl, yoksa mahvolursun.

62– Musîbet-i âmme, ekseriyetin hatâsından terettüb eder. Musîbet; cinayetin neticesi, mükâfâtın mukaddimesidir.

63– Şehîd, kendini hayy bilir. Fedâ ettiği hayatı –sekerâtı tatmadığından– gayr-ı münkatı' ve bâkî görüyor. Yalnız, daha nezîh olarak buluyor.

64– Adâlet-i mahzâ-i Kur'âniye; bir masûmun hayatını ve kanını, hattâ umum beşer için de olsa, heder etmez. İkisi nazar-ı Kudrette bir olduğu gibi, nazar-ı adâlette de birdir. Hodgâmlık ile, öyle insan olur ki; ihtirasına mâni herşeyi, hattâ elinden gelirse dünyayı harâb ve nev'-i beşeri mahvetmek ister.

65– Havf ve za'f te'sirât-ı hariciyeyi teşci' eder.

66– Muhakkak maslahat, mevhûm mazarrata fedâ edilmez.

67– Şimdilik İstanbul siyaseti, İspanyol hastalığı gibi bir hastalıktır.

68– Deli adama “İyisin, iyisin” denilse iyileşmesi, iyi adama “fenâsın, fenâsın” denilse, fenâlaşması nâdir değildir.

69– Düşmanın düşmanı, düşman kaldıkça dosttur; düşmanın dostu, dost kaldıkça düşmandır.

70– İnâdın işi; şeytan birisine yardım etse, “melektir” der, rahmet okur. Muhâlifinde melek görse, “libâsını değiştirmiş şeytandır” der, lânet eder.