ve bid'alara ve dalâlete kalben tarafdâr olmasın; kendine de istifadeye çalışsın.

Kardeşin hàssası ve şartı şudur ki: Hakîki olarak Sözlerin neşrine ciddi çalışmakla beraber, beş farz namazını edâ etmek, yedi kebâiri işlememektir.

Talebeliğin hàssası ve şartı şudur ki: Sözler’i kendi malı ve te'lifi gibi hissedip sâhib çıksın ve en mühim vazife-i hayatiyesini, onun neşir ve hizmeti bilsin.

İşte şu üç tabaka benim üç şahsiyetimle alâkadardır. Dost, benim şahsî ve zâtî şahsiyetimle münâsebetdâr olur. Kardeş, abdiyetim ve ubûdiyet noktasındaki şahsiyetimle alâkadar olur. Talebe ise, Kur'ân-ı Hakîm’in dellâlı cihetinde ve hocalık vazifesindeki şahsiyetimle münâsebetdârdır.

Şu görüşmenin de üç meyvesi var:

Birincisi: Dellâllık itibariyle mücevherât-ı Kur'âniyeyi benden veya Sözlerden ders almak. Velev bir ders de olsa...

İkincisi: İbâdet itibariyle uhrevî kazancıma hissedar olur.

Üçüncüsü: Beraber Dergâh-ı İlâhiyeye müteveccih olup rabt-ı kalb ederek, Kur'ân-ı Hakîm’in hizmetinde el ele verip, tevfik ve hidayet istemek...

Eğer talebe ise, her sabah mütemâdiyen ismiyle, bazen hayâliyle dahi yanımda hazır olur, hissedar olur.

Eğer kardeş ise, birkaç defa hususî ismiyle ve sûretiyle duâ ve kazancımda hazır olup hissedar olur. Sonra umum ihvânlar içinde dâhil olup, Rahmet-i İlâhiyeye teslîm ediyorum ki, duâ vaktinde “ihvetî ve ihvânî” dediğim vakit onlar içinde bulunur. Ben bilmezsem, Rahmet-i İlâhiye onları biliyor ve görüyor.

Eğer dost ise ve ferâizi kılar ve kebâiri terkederse, umumiyet-i ihvân itibariyle duâmda dâhildir. Bu üç tabaka dahi, beni manevî duâ ve kazançlarında dâhil etmek şarttır.

اَللّٰهُمَّ صَلِّ عَلٰى مَنْ قَالَ اَلْمُؤْمِنُ لِلْمُؤْمِنِ كَالْبُنْيَانِ الْمَرْصُوصِ يَشُدُّ بَعْضُهُ بَعْضًا وَعَلٰى آلِهِ وَصَحْبِهِ وَسَلِّمْ

﴿ سُبْحَانَكَ لَا عِلْمَ لَنَا اِلَّا مَا عَلَّمْتَنَا اِنَّكَ اَنْتَ الْعَلِيمُ الْحَكِيمُ ﴾