Hem başta İmâm-ı Tirmizî haber veriyor ki: Sa'd İbn-i Ebî Vakkâs için Resûl-i Ekrem Aleyhissalâtü Vesselâm duâ etmiş; اَللّٰهُمَّ اَجِبْ دَعْوَتَهُ demiş. Sa'd’ın duâsının kabûlü için duâ etmiş. O asırda, Sa'd’ın bedduâsından herkes korkuyordu. Duâsının kabûlü de şöhret buldu.

Hem meşhûr Ebû Katâde’ye fermân etmiş:

اَفْلَحَ اللّٰهُ وَجْهَكَ اَللّٰهُمَّ بَارِكْ لَهُ فِى شَعْرِهِ وَبَشَرِهِ diye, genç kalmasına duâ etmiş. Ebû Katâde, yetmiş yaşında vefât ettiği vakit; onbeş yaşında bir genç gibi olduğu, nakl-i sahîh ile şöhret bulmuş.

Hem meşhûr şâir Nâbiğa’nın kıssa-i meşhûresidir ki, Resûl-i Ekrem Aleyhissalâtü Vesselâm’ın yanında bir şiirini okumuş. Şu fıkra:

بَلَغْنَا السَّمَاءَ مَجْدُنَا وَسَنَائُنَا ❀ وَاِنَّا نُرِيدُ فَوْقَ ذٰلِكَ مَظْهَرًا

Yani: “Şerefimiz göğe çıktı, biz daha üstüne çıkmak istiyoruz!” Resûl-i Ekrem Aleyhissalâtü Vesselâm, mülâtafe sûretinde fermân etti:

اِلَى اَيْنَ يَا اَبَا لَيْلاَ؟ dedi. اِلَى الْجَنَّةِ يَا رَسُولَ اللّٰهِ Yani; Resûl-i Ekrem Aleyhissalâtü Vesselâm, latîfe olarak dedi: “Gökten öbür tarafa nereyi istiyorsun ki, şiirinde orayı niyet ediyorsun?” Nâbiğa dedi: “Göklerin fevkınde Cennet’e gitmek istiyoruz...” Sonra bir mânidâr şiirini daha okudu.

Resûl-i Ekrem Aleyhissalâtü Vesselâm duâ etti: لاَ يَفْضُضِ اللّٰهُ فَاكَ

Yani, “Senin ağzın bozulmasın.” İşte o duâ-yı Nebevînin bereketiyle, o Nâbiğa, yüzyirmi yaşında bir dişi noksan olmadı. Hattâ bazı bir dişi düştüğü vakit, yerine bir daha geliyordu.

Hem –nakl-i sahîh ile– İmâm-ı Ali için duâ etmiş ki:

اَللّٰهُمَّ اكْفِهِ الْحَرَّ وَالْقَرَّ Yani: “Yâ Rab! Soğuk ve sıcağın zahmetini ona gösterme.” İşte şu duâ bereketiyle, İmâm-ı Ali kışta yaz libâsını giyerdi; yazda kış libâsını giyerdi. Der idi ki: “O duânın bereketiyle hiçbir soğuk ve sıcağın zahmetini çekmiyorum.”

Hem Hazret-i Fâtıma için duâ etmiş: اَللّٰهُمَّ لاَ تُجِعْهَا Yani: “Açlık elemini ona verme.” Hazret-i Fâtıma der ki: “O duâdan sonra açlık elemini görmedim.”