cümleleriyle gösterdiği aynı hükmü yine kelimeleriyle, hurûfâtıyla aynı mânâya işâret eder. Meselâ, şu âyetin hurûfâtları Ashâb’a baktıkları gibi, kayıdları da Ashâb’ın sıfat-ı meşhûresine bakar. O sıfatı göstermekle o sıfat sâhiblerine parmak basıyorlar.

Meselâ: ﴾ ...وَالَّذِينَ مَعَهُ  ﴿ daki maiyet-i hàssa, sohbet-i mahsûsayı zikretmekle Ebû Bekiri's-Sıddık’ın medâr-ı fahri ve şöhreti olan maiyet-i hàssa ile başına parmak basıyor.

﴾ اَشِدَّٓاءُ عَلَى الْكُفَّارِ ﴿ şiddet-i hamiyet-i İslâmiye ile küffara galebe-i kat'iyyesi ile şöhret-şiâr olan Hazret-i Ömer’i âyine gibi gösteriyor.

﴾  رُحَمَٓاءُ بَيْنَهُمْ ﴿ şefkat-i rahîmâne ile meşhûr-u enâm olan Hazret-i Osman-ı Zinnûreyn’e parmak basıyor.

﴾ تَرٰيهُمْ رُكَّعًا سُجَّدًا ﴿ kaydıyla rükû ve secdede devam ve kesrette meşhûr olan Hazret-i Aliyyü'l-Murtazâ’ya işâret ediyor.

﴾ يَبْتَغُونَ فَضْلاً مِنَ اللّٰهِ وَرِضْوَانًا ﴿ cümlesiyle ehl-i bîat-ı Rıdvân’a,

﴾ سِيمَاهُمْ فِى وُجُوهِهِمْ مِنْ اَثَرِ السُّجُودِ ﴿ Ashâb-ı Suffa’ya,

﴾ ذٰلِكَ مَثَلُهُمْ فِى التَّوْرٰيةِ  ﴿ fukahâ ve ulemâ-i Sahâbeye,

﴾ وَمَثَلُهُمْ فِى الْاِنْجِيلِ ﴿ Ashâb-ı Huneyn ve Feth, Uhud ve Bedir’deki Sahâbelerin nâmdâr yiğitlerine işâret ettiği gibi, enbiyâdan sonra Benî Âdem içinde en yüksek, en nâmdâr, en mümtâz olan Sahâbelerin medâr-ı rüchâniyetleri, menşe'-i imtiyazları ve mâden-i meziyetleri olan seceyâ-yı sâmiye ve ahlâk-ı àliye ve muâmelât-ı gâliyeye o mezkûr kayıtlar ve sıfatlarla işâret ediyor.

O kayıtlarla diyor ki: Sahâbelerin halka karşı vaziyetleri; düşmanlarına şedîddirler ve dostlarına ve mü'minlere rahîmdirler. Cenâb-ı Hakk’a karşı rükû ve secdede kemâl-i itâattedirler. Her işlerinde Cenâb-ı Hakk’ın rızâ ve fazlını kasdederek kemâl-i ihlâstadırlar.

Hem sahâbelerin ilimde ve amelde ve siyasette ve askerlikte gösterdikleri fevkalâde metânet ve terakkî ve sebat ve tefevvuku, mâziden Tevrat ve İncil’i işhâd ederek mu'cizâne ve müstakbelden ibâdet ve cihad vazifesinde hàrikulâde hareketleri ihbar ederek mu'cizâne mâzi ve müstakbelde