risale-i şerîfesinin âhirindeki iki levhanın birincisi ki, hicâb-ı gafletten nihânı, ikinci levhadaki zevâl-i gafletle ayâna tebdil edebilsinler.

Cümle mü'minîn-i muvahhidînin tarîk-ı hidayette hatve-endâz olmaları için; Cenâb-ı Vâcibü'l-Vücûd Hazretlerine kavlen duâ ve tazarru etmekliğim ve fiilen de, henüz dörtte birini yazamadığım bu Nur risale-i şerîfelerinin fakirde mevcûd olanlarını, i'timâd ettiğim, muhabbet ve aşkı olduğunu hissettiğim ihvâna, ezcümle (...................) gibi zevât-ı muhtereme, cuma günleri fakirhânede toplanıldığı vakit bizzat okuyor ve ellerine birer Nur parçalarından verip akşama kadar ve bazı geceleri okunmakta devam ediliyor. Hepimiz Cenâb-ı Kàdir-i Kayyûma ubûdiyet ve niyâzımızı îfâ ediyoruz ve Zât-ı Üstadânelerine karşı da bu borcumuz olan duâ-yı Üstadânelerini yâd ve tezkâr ediyoruz.

Cenâb-ı Zülcelâli Ve'l-Kemâl Hazretleri muhterem Zât-ı Üstadânelerini dünyalar durdukça, Nur Risalelerini rehberlikte, delâlette ve nur dellâllığında ilâ-âhirüddeveran kàim buyursun, duâsını her namazın âhirinde hemşirenizle beraber vird-i zebân etmişiz, Efendim Hazretleri.

Âsım ∗∗∗

► (101) ◄ Ahmed Gâlib’in Sözler hakkında bir fıkrasıdır

(Ahmed Gâlib’in Sözler hakkında bir fıkrasıdır)

Âdem-i ilm-i hakikattir sözün,

Tercümân-ı kenz ü vahdettir sözün.

Hazret-i Hak’tan atâ-yı mahzdır,

Neş'e-i Şît-i hüviyettir sözün.

Ders-i hikmetten, bütün ulvî beyân,

Misl-i İdris, pür-hikmettir sözün.

Mevc-i tûfân-ı dalâletten siper,

Keştî-i Nuh-u selâmettir sözün.

Sarsar-ı ilhâddan inkaz eden,

Şu'le-i Hûd-u hidayettir sözün.

Tezkiyet-bahş-ı kulûb-u mü'minîn,

Sâlihdâr-ı emânettir sözün.

Vahdetin esrârını ilân eden,

Ol Halîl-veş asl-ı millettir sözün.