olmayarak istihdam ettiği bu vâdide, duânız himmeti ile, inşâallâh bir idrak ve bir kàbiliyet ihsân buyuracaktır.

Hakîr talebeniz

Ahmed Husrev ∗∗∗

► (192) ◄ Said’in bir fıkrasıdır

(Said’in bir fıkrasıdır)

بِاسْمِهِ وَاِنْ مِنْ شَيْءٍ اِلَّا يُسَبِّحُ بِحَمْدِهِ

اَلسَّلاَمُ عَلَيْكُمْ وَرَحْمَةُ اللهِ وَبَرَكَاتُهُ

Azîz, Sıddık, Fedâkâr ve Vefâdâr Kardeşim Kürd Bekir Bey,

Maatteessüf bilmecbûriye nâhoş ve mâlâyanî sayılacak bir bahis söyleyeceğim. Fakat bu bahsim, hakîki hamiyet-perver Türkçülere karşı değil, belki frengîlik hesabına sahtekâr bir sûrette Türkçülüğü kendine perde eden mütecâvizlere karşı söylüyorum. Şöyle ki; mülhid münâfıkların en son ve alçakça ve vicdânsızca aleyhimizde istimâl ettikleri bir silâhı şudur ki diyorlar: “Said Kürd’dür, bir Kürd’ün arkasında bu kadar koşmak hamiyet-i milliyeye yakışmaz.” Ben bu münâfıkların vicdânsızca desîselerine karşı değil, belki sâfdillerin temiz kalbleri bunların sözleriyle bulanmamak için diyorum ki:

Evet ben başka memlekette dünyaya gelmişim. Fakat Cenâb-ı Hak beni bu memleketin evlâdına hizmetkâr etmiş ki; dokuz sene mütemâdiyen bu memleketteki milletin ondan dokuz kısmının saâdetine, kendi dilleriyle hizmet ettiğim, bu havâlideki insanlara ma'lûmdur.

Hem ben bu memlekette Hulûsî, Sabri, Hâfız Ali, Husrev, Re'fet, Âsım, Mustafa Çavuş, Süleyman, Lütfü, Rüştü, Mustafa, Zekâi, Abdullâh gibi yirmi-otuz Müslüman-Türk gençlerini, âdeta yirmi-otuz bin millettaşlarıma tercih ettiğimi ve onları, o otuzbin adam yerine kabûl ettiğimi, bu dokuz senedeki Türkçe âsâr ile ve hizmet ile göstermişim. Evet ben, bin gâfil ve âmî Kürd’ü, bir Türk olan Hulûsî’ye karşı tutmadığımı ve bin câhil Kürd’ü, birer Türk olan Âsım ve Re'fet’e mukâbil görmediğimi ve bir genç olan Husrev’i bin âmî Kürdle değişmediğimi, ehl-i dikkat ve benim ahvâlime muttali' olanlar tasdik ettikleri hâlde; frengîlik nâmına