► (288) ◄ Küçük Husrev Mehmed Feyzi’nin bir fıkrasıdır

(Küçük Husrev Mehmed Feyzi’nin bir fıkrasıdır)

بِاسْمِهِ سُبْحَانَهُ وَاِنْ مِنْ شَيْءٍ اِلَّا يُسَبِّحُ بِحَمْدِهِ

اَلسَّلاَمُ عَلَيْكُمْ وَرَحْمَةُ اللهِ وَبَرَكَاتُهُ

Kıymetdâr Üstadım, Efendim!

Çeşm-i im'ânımla kıldım, Risale-i Nur’a nazar

Yoktur imkân yaza mislin, efrâd-ı beşer.

Bu ne elfâz, bu ne mânâ, bu ne üslûb-u hasen,

Okudukça müncelî olmakta, dâim bir hüsün.

Bârekallâh, ey mukaddes Nur-u Hüdâ,

Sendedir envâr-ı tevfik-i İlâhî, rûşenâ.

Âfitâbın nuru zâildir, bu nur emân verir,

Subh-u mahşerde uyûn-u mü'minîne incilâ.

Her harfi şem'a-i feyz-i İlâhî, cilveger,

Zevk alır baktıkça insan, bütün eşyadan geçer.

Eyliyor ta'lim-i îmân-ı tahkîkî cümle âleme,

Kim okur sıdk ile, iner feyz-i Rahmân kalbine.

Hall eder tılsım-ı kâinâtı, her harfi dünyaya değer,

İlm-i nâfi'dir, yazılır ecr-i cezîl, tâ kıyâmet bîkeder.

Hâsılı, bilcümle meknûzât-ı hikmet-perverin,

Herbiridir ehline, bir âfitâb-ı Hak-nümâ.

İlâhî bihakkı esmâike'l-hüsnâ,

Tâ kıyâmet münteşir olsun, uyûn-u ehl-i hak bulsun cilâ.

Ey müellif-i Risale-i Nur, ger edersin iftihar, becâdır,

Gıbta ederse cümle ihvânın sana, çok sezâdır.