münâsebet-i rûhiyenin râbıtasıyla, musîbetin eseri olarak bendeki sarsıntının size in'ikâsı ve sirâyet etmesi mümkündür.

Merhum Abdurrahman’ın vefâtı zamanında bilmediğim hâlde, o münâsebet-i rûhiye cihetiyle fazla bir sarsıntıyı Ramazan-ı şerîfte hissettim. Şimdi anladım ki, şuûrî ve ihtiyarî olmayan çok in'ikâsât vardır.

Fakat kardeşim, sen şimdi iki vazifeyi görmekle mükellefsin: Biri, kardeşim Hulûsî Bey’in vazifesi, bir de, evlâd-ı maneviyem ve biraderzâdem ve bir dehâ-i nurânî sâhibi olmak pek muhtemel olan Abdurrahman’ın vazifesi de size ilâve edildi O benim hakîki bir vârisim idi. Yazdıklarımı ve malımı kendi malı telâkki ederdi, öyle de sâhib oluyordu. Sen de bundan sonra yazı ve sözleri, senin hocanın yazısı diye tutma; kendi malın ve senin sözlerindir bil, öyle sâhib ol. Hakkı Efendi’ye söyle ki, o da kardeşim Abdülmecîd yerinde kendini anlasın ve onun vazifesiyle mükellef olduğunu bilsin.

Sâlisen: Otuzüçüncü Söz’den başka Söz yazılmak ihtiyacı kalmadı. Hem şer'an çok mübârek bu otuzüç adedden bazı esbâba binâen vazgeçmeyeceğim. Hem de hakàik-ı esâsiye-i Kur'âniye ve îmâniyenin elzem ve lâzım olan kısımları hemen ekseriyet-i mutlaka itibariyle yazılmıştır. Ümîd ediyorum ki, Cenâb-ı Hak kabûl etse tevfik verse, yazılanlar dalâlet bulutlarını dağıtmaya kâfîdirler. Her derdin devâsı içinde var demeyeceğim, fakat mühlik dertlerin ağleb devâsı, yazılanlarda vardır. Siz onların mütâlaasını, kıymetdâr bir ibâdet olan tefekkür nev'inde telâkki ediniz. Ve onlardaki ilm-i envâr-ı îmândan ve mârifetullâhtan tasavvur ediniz ki usanç vermesin. Hem sizde ve müstemiînde iştiyak olduğu zaman okuyunuz. Bâkî selâm ve duâ.

Kardeşiniz

Said

Otuzüçüncünün Birinci Makamına dair sen fikrini yazdın. Beğendiğini gösteriyorsun. Hakkı Efendi ile Müftü Efendi ve sâir ihvânların da nasıl bulduklarını anla, bana yaz. Umum kardeşlerime selâm ve duâ ediyorum, onların duâsını istiyorum.

Hulûsî Bey kardeşim, senin selefine mektûbunu oku, ona acı ve ona duâ et. ∗∗∗