kardeşlerimin meziyetleriyle ve temiz kalbleriyle ve hüsn-ü niyetleriyle iftihar ediyorum. Nurlarla, projektörlerle, semâvî yıldızlarla ezelî bir îmân gibi manevî toplarla mücehhez olan sefîne-i maneviyemizin şu zamanın dalgalarından kasırgalarından âzâde kalmasını Cenâb-ı Hallâk-ı Âlem’den yalvarırken müteveccih olduğumuz, hilkat-i âlemlere bâis ve bâdî olan iki cihan serveri, âcizlerin senedi Cenâb-ı Peygamber Aleyhissalâtü Vesselâm Efendimizin ve etbâ'ı ezvâcının sefînemizin erkân ve etbâ'ıyla müttefik olduğu ümîd ve îmânını besliyorum.

Âcizleri ise, ma'nen her ân zarar ve ziyan içinde bir taraftan ıslah-ı hâl edememiş, hasara uğrayan mukaddes bilgilerin tashih ve takviyesine muhtaç, diğer taraftan nefsin hücumuna ma'rûz ve huzuzâtına mübtelâ, öbür taraftan günahlarına mukâbil olmayan cüz'î bir ubûdiyetin saâdet-i ebediyeyi bihakkın te'mine kâfî gelemeyeceğinden korkup kusurlarımın cezasının tahayyülünden ân-be-ân müzmahilim. Bizler kendi ubûdiyetimiz ve bu nâkıs hizmetimizle bize delil bir mürşid ve bir şefî' olmadıkça saâdet-i ebediyeye vâsıl olmak ne kadar uzak. Heyhât! Hayat-ı dünyeviye dümdüz değil. Hissiyat-ı beşeriye tebeddüle pek müstaîd.

Azîz Üstadım, mâdem ki bizi talebeliğinize ve kardeşliğinize, hattâ kabûle lâyık olmayan vatandaşlarınızı ve mecrûhları huzurunuza ve arkadaşlığınıza kabûl buyurdunuz ve bizim yaralarımıza devâ olacak semâvî eczâhâne-i kudsiyeden ilâçları bize gösteriyor ve istimâl ediyorsunuz; lütfen şu âciz talebelerinizin feryâdlarına acıyarak bir ân evvel bizi tedâvi edin de yaralarımız kabuklansın, kurusun. Ondan sonra esâs mühim vazifelerimizi îfâ etmeye başlayalım. Bizim yaralarımıza devâ olacak iksîrler ve tiryâklar sizde mevcûd iken şifâyı ve delâlet-i àliyelerini zât-ı fâzılânelerinden umarız.

Sefîne-i maneviyenizin

ilânat müvezzi'i

talebeniz

Zekâi ∗∗∗