► (19) ◄

بِاسْمِهِ سُبْحَانَهُ

Azîz, Sıddık Kardeşlerim!

Bu şa'şaalı baharın çiçeklerini temâşâ etmek için, araba ile bir-iki saat geziyorum. Hiç hayatımda görmediğim bir tarzda, bütün çiçekli otlar, âdetin fevkınde bir tarzda büyümüş, çiçekler açmış, tebessümkârâne tesbihât edip, lisân-ı hâl ile Sâni'-i Zülcelâllerinin san'atını takdir ve alkışlıyorlar gibi hakkalyakìn hissettiğimden; hayat-ı dünyeviyeye müştâk hissiyatım ve gâfil ve tahammülsüz nefsim, bu hâlden istifade ederek, dünyadan nefret ve hastalıklı ve sıkıntılı hayattan usanmak ve berzaha gitmeye ve oradaki yüzde doksan dostlarını görmeye iştiyak cihetinde karar veren kalbime ve fânîde bâkî zevk arayan nefsime i'tirâz geldi. Birden “hissiyata da, damarlara da sirâyet eden îmân nuru, o i'tirâza karşı gösterdi ki; mâdem toprak, bu kadar cemâl ve rahmet ve hayat ve zînetlere, maddî cihetinde mazhar olmasından hadsiz bir rahmetin perdesidir.. ve içine giren hiçbir şey başıboş kalmıyor, elbette, bütün bu zâhirî ve maddî zînetlerin ve güzelliklerin ve hüsün ve cemâl ve rahmet ve hayatın manevî merkezlerinin ve bir kısım tezgâhlarının fa'âl bir nev'i toprak perdesinin altında ve arkasındadır. Elbette, bu himâyetli annemiz olan toprak altına girmek ve kucağına sığınmak ve o hakîki ve dâimî ve manevî çiçekleri seyretmek, daha ziyâde sevilir ve iştiyaka lâyıktır.” diye, o kör hissiyatın ve dünya-perest nefsin i'tirâzını tamamıyla izâle ve def'etti; اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ عَلى نُورِ الْاِيمَانِ مِنْ كُلِّ وَجْهٍ dünya-perest nefsime de dedirtti.

Said Nursî ∗∗∗

► (20) ◄

بِاسْمِهِ سُبْحَانَهُ

Azîz, Sıddık Kardeşlerim!

Evvelâ: Seksen sene ibâdetli bir ömrü bahtiyarlara kazandıran Ramazan-ı mübârekte, inşâallâh Nur’un şirket-i manevîsi o kazanca mazhar olacak. Bayrama kadar elden geldiği kadar, Nurcular ihlâs ile birbirinin duâlarına manevî âmîn demeli ki, birisi o sekseni kazansa, herbiri derecesine göre hissedar olur. En zaîf ve en ağır yükü bulunan bu hasta kardeşinize elbette manevî yardım edersiniz....