Kardeşlerim, merak etmeyiniz. Ve Nur’un fevkalâde perde altındaki fütûhâtına kanâat ediniz. Şimdiye kadar hiçbir eserin böyle ağır şerâit altında, bu derece te'sirli intişarını tarih göstermiyor. Hem, tam serbestiyet verilmemesinin sebebi ve hikmeti, Nurların fevkalâde kuvvetinden korkuyorlar; belki sarsıntı verecek diye, tam takdir ve kabûl etmek ile beraber, şimdilik resmen intişarından telâş ettiklerini, Diyânet Reisi büyük reisle görüşmesinde haber alınmış. Eski gibi hücum yok, belki musâlaha istiyorlar. Fakat, Nurlar lehinde kuvvetli cereyanlar, inşâallâh o telâşı, iştiyakla resmen neşrine çevirecek.
Hem çok enâniyetliler, eserlerini tervîc etmek için, Nurların meydâna çıkmalarına kıskanmak damarıyla tarafdâr olmuyorlar.
Sâlisen: Risale-i Nur, hacılarla haric Âlem-i İslâma yayılıyor; kendi kendini lâyık ellere yetiştiriyor. Ve Şam'a el yazısıyla gönderdiğimiz Asâyı Mûsa ve Zülfikàr’ı hey'et-i ilmiye onbeş gün tedkik etmiş; tam takdir etmelerine alâmet olarak demişler: “Biz bunu mecmualar hâlinde kısım kısım tab'edelim, hem bunu birden tab'etmeye çok para lâzım.”
Said Nursî ∗∗∗
► (22) ◄
بِاسْمِهِ سُبْحَانَهُ
Azîz, Sıddık Kardeşlerim!
Evvelâ: Size, hem acîb, hem elîm, hem latîf bir mâcera-yı hayatımı ve düşmanlarımın hem şeni', hem bin ihtimalden bir tek ihtimal ile hiçbir şeytan hiçbir kimseyi kandıramadığı bir iftiralarını ve Nur’a karşı istimâl edilecek hiçbir silâhları kalmadığını beyân etmeye bir münâsebet geldi. Şöyle ki:
Tarih-i hayatımı bilenlere ma'lûmdur. Ellibeş sene evvel, ben yirmi yaşlarında iken, Bitlis’te, merhum Vâli Ömer Paşa hânesinde iki sene onun ısrarıyla ve ilme ziyâde hürmetiyle kaldım. O’nun altı aded kızları vardı. Üçü küçük, üçü büyük. Ben, üç büyükleri iki sene beraber bir hânede kaldığımız hâlde, birbirinden tefrik edip tanımıyordum. O derece dikkat etmiyordum ki bileyim. Hattâ bir âlim misâfirim yanıma geldi, iki günde onları birbirinden farketti, tanıdı. Herkes bendeki hâle hayret ederek bana sordular:
“Neden bakmıyorsun?”
Derdim:
“İlmin izzetini muhâfaza etmek beni baktırmıyor.”