Sâlisen: Bu vatan, bu millet ve bu vatandaki ehl-i hükûmet, ne şekilde olursa olsun, Risale-i Nura eşedd-i ihtiyaçla muhtaçtırlar. Değil korkmak veyâhut adâvet etmek, en dinsizleri de, onun dindarâne, hak-perestâne düsturlarına tarafdâr olmak gerektir. Meğer ki, bütün bütün millete, vatana, Hâkimiyet-i İslâmiyeye hıyânet ola.

Çünkü bu milletin ve vatanın, hayat-ı ictimâiyesini anarşilikten kurtarmak ve büyük tehlikelerden halâs etmek için, beş esâs lâzımdır ve zarûrîdir.

Birincisi: Merhamet.

İkincisi: Hürmet.

Üçüncüsü: Emniyet.

Dördüncüsü: Haram - helâli bilip haramdan çekilmek.

Beşincisi: Serseriliği bırakıp itâat etmektir.

İşte Risale-i Nur, hayat-ı ictimâiyeye baktığı vakit bu beş esâsı te'min edip, âsâyişin temel taşını tesbit ve te'min eder. Risale-i Nura ilişenler kat'iyyen bilsinler ki; onların ilişmesi, anarşilik hesabına, vatan ve millet ve âsâyişe düşmanlıktır. İşte bunun bir hülâsasını o câsusa söyledim. Dedim ki:

“Seni gönderenlere söyle. Hem de ki: Onsekiz senedir bir defa kendi istirahati için hükûmete müracaat etmeyen ve yirmi bir aydır dünyayı herc ü merc eden harblerden hiçbir haber almayan ve çok mühim makamlarda çok mühim adamların dostane temâslarını istiğnâ edip kabûl etmeyen bir adama, ondan korkup, tevehhüm edip, dünyanıza karışmak ihtimaliyle evhâma düşüp, tarassudlarla sıkıntı vermekte hangi mânâ var? Hangi maslahat var? Hangi kanun var? Divâneler de bilirler ki ona ilişmek divâneliktir.”

O câsus da kalktı gitti.

Said Nursî ∗∗∗

► (29) ◄

بِاسْمِهِ سُبْحَانَهُ

Azîz Kardeşlerim!

Bu defa yazılarınızda İhlâs Risalelerini gördüğüm için, sizi, o gibi risalelerin dersine havâle edip, ziyâde bir derse ihtiyaç görmedim. Yalnız bunu ihtar ediyorum ki: Mesleğimiz, sırr-ı ihlâsa dayanıp, hakàik-ı îmâniye olduğu için, hayat-ı dünyaya, hayat-ı ictimâiyeye mecbur olmadan karışmamak ve rekabete, tarafgirliğe ve mübârezeye sevkeden