ihtiyarsız olarak ona sevk olunuyordu. Bir hiss-i kable'l-vukû' ile o nurânî hakikati maddî sûretinde arıyordu. Sonra o hakikatin maddî ciheti dahi vücûda gelmeye başladı.

Sultan Reşâd (merhum), ondokuz bin altun lirayı Van’da temeli atılan o Medresetü'z-Zehrâ’ya verdi, temel atıldı. Fakat sâbık Harb-i Umumî çıktı, geri kaldı.

Beş-altı sene sonra Ankara’ya gittim; yine o hakikate çalıştım. İkiyüz meb'ûstan yüzaltmışüç meb'ûsun imzalarıyla, o medresemize yüzelli bin banknota iblâğ ederek, o tahsîsat kabûl edildi. Fakat binler teessüf medreseler kapandı, o hakikat geri kaldı. Fakat Cenâb-ı Hakk’a hadsiz şükür olsun ki, o medresenin manevî hüviyeti Isparta vilâyetinde te'sis edildi. Risale-i Nuru tecessüm ettirdi. İnşâallâh istikbâlde Risale-i Nur şâkirdleri o àlî hakikatin maddî sûretini de te'sis etmeye muvaffak olacaklar.

Said Nursî ∗∗∗

► (06) ◄

بِاسْمِهِ سُبْحَانَهُ

Risale-i Nurun yüksek, kıymetdâr hizmet-i îmâniyesi onlara kâfî olarak kanâat veriyordu.

O şâkirdlerin gayet keskin kalb basîreti şöyle bir hakikati anlamış ki: Risale-i Nur ile hizmet ise, îmânı kurtarıyor; tarîkat ve şeyhlik ise, velâyet mertebeleri kazandırıyor. Bir adamın îmânını kurtarmak ise, on mü'mini velâyet derecesine çıkarmaktan daha mühim ve daha sevâblıdır. Çünkü îmân, saâdet-i ebediyeyi kazandırdığı için bir mü'mine, küre-i arz kadar bir saltanat-ı bâkiyeyi te'min eder. Velâyet ise, mü'minin Cennetini genişletir, parlattırır. Bir adamı sultan yapmak, on adamı vâli yapmaktan daha sevâblı bir hizmettir.

İşte bu dakîk sırrı, senin Ispartalı kardeşlerinin bir kısmının akılları görmese de umumunun keskin kalbleri görmüş ki; benim gibi bir bîçâre günahkâr bir adamın arkadaşlığını, evliyâlara, –eğer bulunsaydı– müçtehidlere dahi tercih ettiler.

Bu hakikate binâen, bu şehre bir kutub, bir gavs-ı a'zam gelse, “seni on günde velâyet derecesine çıkaracağım” dese, sen, Risale-i Nuru bırakıp onun yanına gitsen, Isparta kahramanlarına arkadaş olamazsın!

Said Nursî ∗∗∗