| | |
|:-:|:-:|
|YİRMİBİRİNCİ DEVÂ:
Hastalıkta maddî bir elem olup, o elemi izâle edecek manevî bir lezzet ihâta ettiğini; ve zâhiren peder ve vâlide ve akrabaların şefkatleri, onun etrafında hastalık câzibesiyle, ona karşı muhabbetdârâne baktığından, o elem çok ucuz düştüğünü; maddî ve manevî çok yardımcıları bulunduğundan, şikâyet değil, şükretmek lâzım olduğunu isbât eder.|[228](/lem’alar/yirmibeşinci-lem’a/1381/4/214/232#2282)|
|YİRMİİKİNCİ DEVÂ:
Nüzûl gibi ağır hastalıklar mü'min için pek mübârek sayıldığını; ve ehl-i velâyetçe mübârekiyeti meşhûd olduğunu; ve Cenâb-ı Hakk’a vâsıl olmak için iki esâsla gidildiğini; nüzûl gibi hastalıklar ise o iki esâsın hàssasını verdiğini; o iki esâsın birisi râbıta-i mevt yani, dünyanın fânî olduğunu bildiği gibi, kendinin de fânî ve vazifedâr bir misâfir olduğunu gösterir. İkincisi, nefs-i emmârenin ve kör hissiyatın tehlikelerinden kurtulmak için, bir kısım ehl-i îmân çilelerle nefs-i emmâreyi öldürdüklerinden, hayat-ı ebediyelerini bu sûretle kazandıklarını; ve nüzûl gibi hastalıklarda aynı o hàssa bulunduğundan, o hastalık onun için gayet ucuz düştüğünü isbât edip gösterir.|[229](/lem’alar/yirmibeşinci-lem’a/1381/4/214/232#2292)|
|YİRMİÜÇÜNCÜ DEVÂ:
Hastalık, gurbette ve kimsesizlikte bulunduğu zaman, o kimsesizliği cihetiyle, kendine en cânî kalblerin dahi rikkatini celbettiğini ve Kur'ân’ın bütün sûrelerinin başlarında Errahmânirrahîm sıfatıyla Kendini bize takdim eden Allah, bir lem'a-i şefkatiyle, umum yavruların yardımına vâlidelerini koşturduğunu ve her baharda, bir cilve-i rahmetiyle ni'metlerini bize gönderdiğini ve o ni'metlere nâil olmak, îmân ve intisabla ve Onu tanımakla olduğunu ve o gurbet ve kimsesizlikteki hastalık ise, Cenâb-ı Hakk’ın nazar-ı merhametini celbettireceğini, ehemmiyetli haber verir.|[230](/lem’alar/yirmibeşinci-lem’a/1381/4/214/232#2302)|
|YİRMİDÖRDÜNCÜ DEVÂ:
Masûm çocuklara ve masûm gibi ihtiyar hastalara bakan ve hizmet edenlerin hakkında uhrevî büyük bir ticâret olduğunu ve o nâzik çocukların hastalıkları, ileride hayat-ı dünyanın dağdağalarına tahammül için birer şırınga-i Rabbâniye olduğunu ve o şırıngılardan gelen sevâb ve ücret, onlara bakanların ve bilhassa vâlidelerinin defter-i a'mâline yazıldığını ve bu hakikatin ehl-i hakikatçe meşhûd olduğunu ve bilhassa ihtiyar peder ve vâlide ve akraba gibi ihtiyarların|[230](/lem’alar/yirmibeşinci-lem’a/1381/4/214/232#2302)|