ihbar-ı gayb nev'inde bir lem'a-i i'câz ile o tâifelerin istikbâldeki reislerinin vaziyetlerini bir vecihle ta'yin ediyor.

Evet, ﴾ مِنَ النَّبِيّ۪ينَ ﴿ nasıl ki sarâhetle Hazret-i Peygamber Aleyhissalâtü Vesselâm’a bakıyor, ﴾  وَالصِّدّ۪يق۪ينَ  ﴿ fıkrasıyla Ebûbekri's-Sıddık’a bakıyor.

Hem Peygamber Aleyhissalâtü Vesselâm’dan sonra ikinci olduğuna ve en evvel yerine geçeceğine ve “Sıddık” ismi ümmetçe ona ünvân-ı mahsûs ve sıddıkînlerin başında görüneceğine işâret ettiği gibi, ﴾  وَالشُّهَدَٓاءِ ﴿ kelimesiyle Hazret-i Ömer, Hazret-i Osman, Hazret-i Ali Rıdvânullâhi Aleyhim Ecmaîni, üçünü beraber ifâde ediyor. Hem üçü Sıddıktan sonra Nübüvvetin hilâfetine mazhar olacaklarını ve üçü de şehîd olacaklarını, fazilet-i şehâdetleri de sâir fezâillerine ilâve edileceğini işâret ve gaybî bir sûrette ifâde ediyor.

﴾  وَالصَّالِح۪ينَ  ﴿ kelimesiyle Ashâb-ı Suffa, Bedir, Rıdvân gibi mümtâz zevâta işâret ederek, ﴾ وَحَسُنَ اُولٰٓئِكَ رَف۪يقًا ﴿ cümlesiyle, mânâ-yı sarîhiyle onların ittibâ'ına teşvik ve Tâbiînlerdeki tebaiyeti çok müşerref ve güzel göstermekle, mânâ-yı işârîsiyle Hulefâ-i Erbaanın beşincisi olarak ve اِنَّ الْخِلَافَةَ بَعْدِى ثَلَاثُونَ سَنَةً hadîs-i şerîfin hükmünü tasdik ettiren, müddet-i hilâfeti, azlığıyla beraber kıymetini azîm göstermek için o mânâ-yı işârîsiyle Hazret-i Hasan Radıyallahu Anh’ı gösterir.

Elhâsıl, Sûre-i Feth’in âhirki âyeti Hulefâ-i Erbaaya baktığı gibi, bu âyet dahi, te'yiden, ihbar-ı gayb nev'inden onların istikbâldeki vaziyetlerine kısmen işâret sûretiyle bakar. İşte Kur'ân’ın envâ'-ı i'câzından olan ihbar-ı gayb nev'inin lemeât-ı i'câziyesi Âyât-ı Kur'âniyede o kadar çoktur ki, hasra gelmez. Ehl-i zâhirin kırk elli âyete hasretmeleri, nazar-ı zâhirî iledir. Hakikatte ise binden geçer. Bazen bir âyette dört-beş vecihle ihbar-ı gaybî bulunur.

﴿  رَبَّنَا لَا تُؤَاخِذْنَٓا اِنْ نَس۪ينَٓا اَوْ اَخْطَاْنَا  ﴾

﴿  سُبْحَانَكَ لَاعِلْمَ لَنَٓا اِلَّا مَا عَلَّمْتَنَا اِنَّكَ اَنْتَ الْعَل۪يمُ الْحَك۪يمُ  ﴾