ciddi çalışmaları gösteriyor ki: Risale-i Nurda öyle bir manevî zevk ve câzibedâr bir nur var ki; mekteblerde çocukları okumağa şevkle sevketmek için icâd ettikleri her nev'i eğlence ve teşviklere galebe edecek bir lezzet, bir sürûr, bir şevk, Risale-i Nur veriyor ki; çocuklar böyle hareket ediyorlar. Hem bu hâl gösteriyor ki; Risale-i Nur kökleşiyor. İnşâallâh, daha hiçbir şey onu koparamayacak ensâl-i âtiyede devam edecek gidecek.

Aynen bu masûm çocuk şâkirdler gibi, Risale-i Nurun câzibedâr dâiresine giren ümmî ihtiyarların dahi kırk-elli yaşından sonra Risale-i Nurun hatırı için yazıya başlayıp yazdıkları kırk elli parça, iki-üç mecmua içinde dercedildi. Bu ümmî ihtiyarların ve kısmen çoban ve efelerin bu zamanda, bu acîb şerâit içinde herşeye tercihen Risale-i Nura bu sûrette çalışmaları gösteriyor ki; bu zamanda Risale-i Nura ekmekten ziyâde ihtiyaç var ki, harmancılar, çiftçiler, çobanlar, yörük efeleri hâcât-ı zarûriyeden ziyâde bir hâcât-ı zarûriyeyi, Risale-i Nurun hakàikını görüyorlar.

Bu ciltte az ve sâir altı cild-i âhirde masûmların ve ihtiyar ümmîlerin yazılarının tashihinde çok zahmet çektim; vakit müsâade etmiyordu. Hâtırıma geldi ve ma'nen denildi ki: Sıkılma! Bunların yazıları çabuk okunmadığından, acelecileri yavaş yavaş okumağa mecbur ettiğinden, Risale-i Nurun gıdâ ve taam hükmündeki hakikatlerinden hem akıl, hem kalb, hem rûh, hem nefis, hem his, hisselerini alabilir. Yoksa, yalnız akıl cüz'i bir hisse alır, ötekiler gıdâsız kalabilirler.

Risale-i Nur, sâir ilimler ve kitaplar gibi okunmamalı. Çünkü ondaki îmân-ı tahkîkî ilimleri, başka ilimlere ve maâriflere benzemez. Akıldan başka çok letâif-i insaniyenin kût ve nurlarıdır.

Elhâsıl: Masûmların ve ümmî ihtiyarların noksan yazılarında iki fâide var:

Birincisi: Teennî ve dikkatle okunmağa mecbur etmektir.

İkincisi: O masûmâne ve hàlisâne ve samîmî ve tatlı dillerinden, derslerinden Risale-i Nurun şirin ve derin mes'elelerini lezzetli bir hayretle dinlemek ve ders almaktır.

اَلْبَاقِى هُوَ الْبَاقِى

Kardeşiniz

Said Nursî ∗∗∗