bir lem'a-i i'câzını gösteriyor. ﴾ اِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ ﴿ âhirdeki (هـ) ,(ت) sayılır.
Şedde sayılır ise, makam-ı cifrîsi bin üçyüz ellisekiz ve dokuz olan bu senenin ve gelecek senenin aynı tarihini göstermekle o hasâretlerden bâhusus manevî hasâretlerden kurtulmanın çare-i yegânesi îmân ve a'mâl-i sâliha olduğu gibi ve mefhûm-u muhâlifiyle, o hasâretin de sebeb-i yegânesi küfür ve küfran, şükürsüzlük; yani îmânsızlık, fısk ve sefâhet olduğunu gösterdi. Sûre-i ﴾ وَالْعَصْرِ ﴿ nin azametini ve kudsiyetini ve kısalığıyla beraber gayet geniş ve uzun hakàikın hazinesi olduğunu tasdik ederek, Cenâb-ı Hakk’a şükrettik.
Evet, Âlem-i İslâmın bu asrın en büyük hasâreti olan, bu dehşetli İkinci Harb-i Umumîden kurtulmasının sebebi Kur'ândan gelen îmân ve a'mâl-i sâliha olduğu gibi; fakirlere gelen acı, açlık ve kahtın sebebi dahi, orucun tatlı açlığını çekmedikleri ve zenginlere gelen hasâret ve zâyiâtın sebebi de, “Zekât” yerinde ihtikâr etmeleridir. Ve Anadolu’nun bir meydân-ı harb olmamasının sebebi ﴾ اِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا ﴿ kelime-i kudsiyesinin hakikatini fevkalâde bir sûrette yüzbin insanın kalblerine tahkîkî bir tarzda ders veren Risale-i Nur olduğunu, pek çok emâreler ve şâkirdlerinden binler ehl-i hakikat ve dikkatin kanâatleri isbât eder.
Ezcümle: Emârelerden biri, Risale-i Nura sıkıntı veren veyâhut hizmetinden çekilen pek çok adamların tokat yemeleri gibi; bu sene, bu memleketin etrafında umumî bir tarzda Risale-i Nurun intişarına sıkıntı verip şimdiki bir nev'i tevakkuf devresi vermek hatâsıyla, şimdiki umumî sıkıntının bir sebebi olduğunu göstermesidir. ∗∗∗
► (122) ◄ “Sûre-i Ve'l-Asr’ın Dağ Meyvesi Nâmındaki Nüktesine Bir Hâşiyedir”
“SÛRE-İ VE'L-ASR’IN
DAĞ MEYVESİ NÂMINDAKİ NÜKTESİNE BİR HÂŞİYEDİR”
﴾ اَلصَّالِحَاتِ ﴿ daki ت âhirdeki “tâ”lar, ekseriyetçe vakfa rast gelmesiyle, cifirce هـ sayılabilir. Bu noktada ﴾ اِلَّا ﴿ beraberdir. (1358) Bu zamanımızı gösterir ve telaffuzca هـ okunmadığından ت kalabilir. Bu noktadan şeddeler sayılmazsa ve ﴾ اِلَّا ﴿ beraber değil ikiyüz küsûr sene zamana kadar îmân ve amel-i sâlih ile beraber bir tâife-i azîme,