Mehmed Feyzi’nin Yediği Şefkat Tokadıdır

MEHMED FEYZİ’NİN YEDİĞİ ŞEFKAT TOKADIDIR

Evet, Üstadım bana “Mu'cizât-ı Ahmediyeyi kardeşim Husrev tarzında yaz” diyordu. Ben, yani Feyzi, bir parça tenbellik ettim. Birden yirmisekizlilerle askere istenildim. Yine Üstadım dedi: “Git, Mu'cizât-ı Ahmediyeyi yaz. Seni şimdi vermeyeceğim.” Sonra başladım. O emir bir hafta geri kaldı. Tekrar bir ârıza ile nasılsa Mu'cizât-ı Ahmediye’nin yazılması noksanlaştı. Tekrar askere çağrıldım. Üstadım: “Git, yaz” dedi. Ben gidip kemâl-i ciddiyet ve sadâkatle Mu'cizât-ı Ahmediyeyi yazmağa başladım. Fevkalme'mûl ikinci defa emir geri kaldı. Tekrar bir mazerete binâen Mu'cizât-ı Ahmediyeyi yazamadım. Üstadım dedi: “Mâdem Mu'cizât-ı Ahmediyeyi yazmakta tekâsül ettin, şimdi senin vazifen, Risaletü'n-Nur hesabına askerliktedir.” Birden emir gelip bir şefkat tokadı yiyip vazifeme gönderildim. Cenâb-ı Hakk’a şükürler olsun, mümkün olduğu kadar Risaletü'n-Nura çalıştım ve çalıştırıldım. Üstadım bize söylediği gibi, altı-yedi ay sonra terhis edilip sevgili Üstadıma, Risaletü'n-Nurun kudsî vazifesine kavuştum. İnşâallâh bu kabahatim affolmuştur.

Hem Risaletü'n-Nurda, hem Hizmet-i Kur'âniyede bizleri sebkat eden Husrev, Rüşdü, Hâfız Ali, Hulûsî, Sabri gibi hàlis Kur'ân şâkirdlerini ve kıymetdâr kardeşlerimi şefâatçi ederek o kusurumun afvını bütün rûhumla Kur'ândan ve Üstadımdan ricâ ediyorum. Ben itiraf ediyorum ki, tenbelliğimin cezası olarak fevkalme'mûl bir şefkat tokadı yedim.

Risale-i Nurun tenbel bir şâkirdi,

fakat elmas kalemli kardeşlerinin

gayret ve fa'âliyetiyle iftihar eden

Mehmed Feyzi ∗∗∗