Ol nur-u ezel hem kararan kalblere lâyık,

Ol nurdan alır feyzini hem cümle halâyık.

Kahreyledi ol zulmeti Risale-i Nura akanlar,

Nur kahrına uğrar, ona hasmâne bakanlar.

Küfrün bütün alayı hücum etse de ey nur!

Etmez seni dûr, kendi olur belki de makhûr.

Sensin yine hazır, yine sensin bize nâzır,

Ey nur-u Rahîm, ey ebedî bir cilve-i Kudret-i Fâtır!

Bir neş'e duyurdun îmânla sırr-ı ezelden,

Bir müjde getirdin bize ol nâmlı güzelden.

Mâdemki içirdin bize ol âb-ı hayattan,

Bir zerre kadar kalmadı havf şimdi memâttan.

Hasret yaşadık nuruna yıllarca bütün biz,

Masûm ve alîl, türlü belâ çekti sebebsiz.

Yıllarca akan, kan dolu göz yaşları dinsin,

Zâlim, yere batsın, o zulüm bir yere sinsin.

Yıllarca, asırlarca bu nurun yine yansın,

Öksüz ve yetîm, dul ve alîl hepsi de kansın.

Ey nur gülü, nur çehreni öpsem dudağından,

Kalb bahçesinin kalbine diksem budağından.

Her dem kokarak hem o güzel râyihasından,

Çıksam yine ben âlem-i fânî tasasından.

Nur güllerin açsın, yine miskler gibi tütsün,

Sînemde bu can bülbülü tevhid ile ötsün.

Sensin bize bir neş'e veren ol gül-ü hàlis,

Sensin bize hem cümleden a'lâ, dahi muhlis.