► (116) ◄ Üstadimiz Der: “Benimle Görüşmek İsteyen Azîz Kardeşlerime Beyân Ediyorum Ki:

بِاسْمِهِ سُبْحَانَهُ

ÜSTADIMIZ DER:

“BENİMLE GÖRÜŞMEK İSTEYEN

AZÎZ KARDEŞLERİME BEYÂN EDİYORUM Kİ:

İnsanlarla görüşmeye zarûret olmadıkça tahammülüm kalmadığından, hem şimdi tesemmümden, za'fiyetten, ihtiyarlıktan ve hasta bulunmuş olmaktan dolayı fazla konuşamıyorum. Buna mukâbil, kat'iyyen size haber veriyorum ki: Risale-i Nurun herbir kitabı bir Said’dir. Siz hangi kitaba baksanız benimle karşı karşıya görüşmekten on defa ziyâde hem faydalanır, hem hakîki bir sûrette benimle görüşmüş olursunuz. Ben şuna karar vermiştim ki: Allah için benimle görüşmek isteyenleri görüşmediklerine bedel her sabah okuduklarıma, duâlarıma dâhil ediyorum ve etmekte devam edeceğim.”

Şimdi bir-iki aydır Üstadımız bir hizmetkârıyla dahi konuşamıyor. Konuştuğu vakit bir harâret başlıyor. Bunun hikmetini bir ihtara binâen söyledi ki: “Risale-i Nur bana hiç ihtiyaç bırakmıyor. Konuşmaya lüzum kalmadı. Hem ben âciz şahsımla binler dostlarımdan yirmi-otuz dostla konuşabilirim. Yirmi adamın hatırı için binler adamın hâtırını rencîde etmemek için konuşmaktan men'edildim ihtimali kavîdir. Hususî görüşmediğim için mâzûr görsünler. Hattâ bayramda musâfaha etmek ve ona bakmaya tahammül edemiyor. (Hâşiye) [^9] Onun için hatırları kırılmasın.”

[^9]: (Hâşiye) Şimdi hem Ankara, hem İstanbul, hem Samsun, hem Antalya Risale-i Nurun neşrine başladığı cihetle, gizli din düşmanı komiteler o neşriyata karşı bir evhâm vermemek için, şimdilik hàs dostları da kabûl etmemeye mecbur oldu. Tâ, Sözler'in tab'ı tamam oluncaya kadar.

∗∗∗