ve gamnâk rûhunu tatyîb etmek ve diğer taraftan da sekiz seneden beri yaşadığı Barla’yı unutturmak ve o muhteşem çınar ağacını ve dostlarını ve alâkadar olduğu şeylerden gelen firâk hüznünü hatırlatmamak için, Cenâb-ı Hak’tan, yüz ondokuz risalenin eliyle yüz ondokuz bin kelimeleri diliyle duâ etti ve yağmur istedi. Cenâb-ı Hak öyle bereketli bir yağmur ihsân etti ki, bir misli doksanüç tarihinde yağdığını ihtiyarlarımızdan işitiyoruz ki, bu tarih Üstadımızın tarih-i velâdetine tesâdüf etmekle beraber, bu umumî hâdise-i rahmet olan kesretli yağmur, hususî bir sûrette Risale-i Nura baktığına bir delili de şudur ki:

Risale-i Nurun neşrine vâsıta olan Üstadımız geldiği gün, Ιsparta’yı gayet harâretli ve yağmursuzluktan toz toprak içinde görmüş. Barla gibi bir yayladan gelip böyle bir yerde dayanamayacağım, diye telâş ediyordu. Üçüncü ve dördüncü günü bahçeleri kısmen gezdiği vakit, sebze ve ot ve çiçeklerin susuzluktan buruştuklarını görerek gayet müteessirâne su istiyor, yağmur taleb ediyordu. Arkadaşımız olan Bekir Beyden değirmenleri çeviren suyu göstererek “Ιsparta’nın suyu bu kadar mıdır?” diye sormuştu.

Bekir Bey cevab verdi: “Gölcüğün suyu kesilmiş, gelmiyor. Ιsparta’nın dörtte birini sulayan bu sudan başka yoktur.” dedi.

Üstadımızın, Ιsparta’da çok talebeleri bulunduğundan rûhen yağmurun gelmesini istiyordu. Aynı günde öyle bir yağmur geldi ki, elli seneden beri Isparta böyle hâdiseyi görmemiş. O yağmur yüzde doksandokuz menfaat vermiştir. Bundan anlaşılıyor ki, o tevâfuk, tesâdüfî değil. Bu rahmet, Isparta’ya rahmet olan Risale-i Nura bakıyor. Lillâhi'l-Hamd, bu kerem-i İlâhî neticesi olarak Üstadımız, “Bana Barla’yı unutturdu, unutamayacağım bir şey varsa, o da her yerde olduğu gibi, Barla’da bulunan ciddi dost ve talebelerimdir.” diyor.

Mustafa, Lütfi, Rüşdü, Husrev, Bekir Bey, Re'fet

(Rahmetullâhi Aleyhim ecmaîn) ∗∗∗