Hem bundan ondört-onbeş sene evvel, “Dinsizliği çevirenler müdhiş semâvî tokatlar yiyecekler” diye büyük, geniş küre-i arz dâiresindeki hâdiseyi dar bir memlekette ve mahdûd insanlarda tasavvur etmiş. Hâlbuki istikbâl, o iki ihbar-ı gaybîyi tasavvurun pek fevkınde tefsir ve tâbir eyledi.

Eski Said’in “Bir nur âlemi göreceğiz” demesi, Risale-i Nurun dâiresinin mânâsını hissetmiş, geniş bir dâire-i siyâsiye tasavvur ettiği gibi; “sırr-ı İnnâ A'taynâ”da “Onüç, ondört sene sonra dinsizliği, zındıkayı neşredenler müdhiş tokatlar yiyecekler” deyip geniş bir hakikati dar bir dâirede tasavvur etmiş. İstikbâl, o iki hakikati tâbir ve tefsir eyledi. Başta Isparta olarak Risale-i Nur dâiresi evvelki hakikati pek parlak ve güzel bir sûrette gösterdiği gibi, ikinci hakikati de medeniyet-i sefîhenin tuğyanının ve maddiyûnluk (Hâşiye) [^4] tâununun aşılamasını çeviren ve idare eden ervâh-ı habîsenin başlarına gelen bu dehşetli semâvî tokatlar geniş bir dâirede “sırr-ı İnnâ A'taynâ”nın hakikatini tam tamına isbât etmiş.

[^4]:(Hâşiye) Evet, maddiyûnluk tâununun hastalığı nev'i beşere bu dehşetli sıtmayı ve küre-i arza bu titremeyi vermiştir.

Suâl: Risale-i Nur kat'î bürhânlara istinâden hükümleri aynı aynına te'vilsiz, tâbirsiz hakikat çıkması ve yalnız işâret-i tevâfukiye ve sünûhât-ı kalbiyeye i'timâden beyânâtı, böyle dünyevî olan mesâil-i istikbâliyede neden tâbire ve te'vile muhtaç oluyor? diye hâtırıma geldi.

Böyle bir cevab ihtar edildi ki: Gaybî istikbâl-i dünyevîde başa gelen hâdisâtı bildirmemekte Cenâb-ı Erhamürrâhimînin çok büyük bir rahmeti saklandığı ve gaybı gizlemekte çok ehemmiyetli bir hikmeti bulunduğu cihetiyle, gaybî şeyleri haber vermekten yasak edip, yalnız mübhem ve mücmel bir sûrette ya ilhâm veya ihtar ile, bir emâreyi vesile ederek, keşfiyâtta ve rüya-yı sâdıkada bir kısım gaybî hakikatlerini ihsâs eder ve o hakikatlerin hususî sûretleri vukû'undan sonra bilinir.

Said Nursî ∗∗∗