ile nurlandırır. Ve öyle bir mârifet-i İlâhiyeyi serd ve beyân eyler ki, körlere bile gösterdi.

O, benim gözümün nuru, kalbimin sürûru, gönlümün bülbülü, rûhumun gıdâsı, letâifimin incilâsı, canımın canı... Ben onun herbir hakikatine bin can versem, inşâallâh bir cana mukâbil bâkîde bin can alacağım. O, benim kabirde enîsim, berzahta refîkim ve mîzanda a'mâlim, Sırat’ta Burâk’ım, Cennette yoldaşım. Ben onun hakkında nasıl ta'rif edebilirim?

Yirmisekizinci Mektûb’da serdedilen

وَ مَا مَدَحْتُ مُحَمَّدًا بِمَقَالَتِى ❀ وَلٰكِنْ مَدَحْتُ مَقَالَتِى بِمُحَمَّدٍ

fehvâsınca ben de derim:

وَ مَا مَدَحْتُ رِسَالَةَ النُّورِ بِمَقَالَتِى ❀ وَلٰكِنْ مَدَحْتُ مَقَالَتِى بِرِسَالَةِ النُّورِ

Hem ne haddime düşmüş ki, o menşûr-u Kur'ândan bahsedeyim! Olsa, olabilse bu fakir, ondan istişfâ ( اِسْتِشْفَاءْ ) ve istişfa' (اِسْتِشْفَاعْ) ve istifaza edebilir. Şöyle ki: اَگَرْ نَه خَواهِى دَادْ نَه دَادِى خَواهْ kaidesince rızâ-yı Bârî'nin kendisinden hoşnud ve râzı olmasını isteriz. Ve onun nuruyla dünyada bütün Âlem-i İslâmın nurlanmasını isteriz. Ve talebelerinin dünyada birer arslan ve âhirette birer sultan olmasını ve Livâü'l-hamd sancağının altında, önünde Üstadımızla bütün talebeleriyle varmak isteriz.

Elhâsıl: İstemesini bilmediğim için maddî ve manevî bütün rızık ve ihtiyaçlarımızın verilmesini, Üstadımın istemesini isteriz. Orada kardeşlerimizin başta Üstadımız olarak, cümlesine ayrı ayrı selâmlarla sıhhat ve âfiyette berdevam olmasını isteriz.

اَلْبَاقِى هُوَ الْبَاقِى

Talebeniz

Halîl İbrahim

Risale-i Nurun mühim erkânından bulunan ve bu aynı hakikat olan mektûbunu bizlere gönderen Halîl İbrahim kardeşimizin sözlerini âciz lisânım söylemeğe ve âtıl kalemim yazmağa muktedir değilse de, her hususta bu mübârek kardeşimizin fikrine bütün rûh u canımla iştirâk ediyorum. Hem kalbime bakıyordum, bu mektûbu yazarken lisânıma tercümân olamayan kalbim de aynen bu medhe ma'nen iştirâk edip, beraber o kardeşimle söyler gibi hissedip telezzüz ederim. Eğer söyleyebilseydim, ben de böyle söylerdim.

Feyzi ∗∗∗