Emmâ ba'd: Şu fakir, garîb Nursî ki; Bid'atü'z-zaman lakabıyla müsemmâ olmaya lâyık iken, haberi olmadan Bediüzzaman ile meşhûr olan bîçâre; tedennî-i milletten ciğeri yanmış gibi, feryâd u figân ederek, ah!.. ah!.. ah!.. vâ-esefâ!.. der ki:

İslâmiyet’in mağz ve lübbünü terk ederek kışrına ve zâhirine vakf-ı nazar ettik ve aldandık... Ve sû-i fehm ve sû-i edeb ile İslâmiyet’in hakkını ve müstehak olduğu hürmeti îfâ edemedik. Tâ, O da bizden nefret ederek, evhâm ve hayâlâtın bulutlarıyla sarılıp tesettür eyledi...

Hem de hakkı var. Zîra biz, İsrailiyât’ı usûlüne ve hikâyâtı akàidine ve mecâzâtı hakàikına karıştırarak, kıymetini takdir edemedik. O da ceza olarak, bizi dünyada te'dib için zillet ve sefâlet içinde bıraktı. Bizi kurtaracak yine O’nun merhametidir.

Öyle ise, Ey İhvân-ı Müslimîn!.. Geliniz, O’na tarziye vereceğiz. El birliğiyle dest-i sadâkati uzatacağız, bîat edeceğiz. O’nun hablü'l-metînine sarılacağız.

Hem de bilâ-pervâ olarak ilân ederim: Beni geçmiş asırların efkârına karşı mübârezeye, heyecan ve şecâate getiren ve yüzer senelerden beri sevkü'l-ceyş ile kuvvet bulan hayâlât ve evhâmın müdafaasına beni gayrete getiren i'tikàdım ve yakìnimdir ki: Hak, neşv ü nemâ bulacaktır; eğer çendan toprakta gizlense... Ve tarafdâr ve mültezimleri muzaffer olacaklardır; eğer çendan zaman ve zeminin merhametsizliğinden az ve zaîf olsalar...

Hem de i'tikàdımdır ki; İstikbâle hüküm sürecek ve her kıt'asında hâkim-i mutlak olacak yalnız Hakikat-i İslâmiyet’tir. Evet, saâdet-saray-ı istikbâlde taht-nişîn hakàik ve maârif, yalnız İslâmiyet olacaktır. Onu fethedecek yalnız O’dur; emâreler görünüyorlar...

Zîra mâzi kıt'asında, vahşet-âbâd sahrâlarında, hayme-nişîn taassub ve taklid; veyâhut cehlistan ülkesinde, menzil-nişîn müzahrefât ve istibdâd olanlara, Şerîat-ı Garrânın galebe-i mutlak ve istilâ-i tâmmına sed ve mâni olan sekiz emir, üç hakikat ile zîr ü zeber olmuşlardır ve oluyorlar.