TENBİH:

Bu şiiri güzel gösteren, içindeki hayâlin hakikate bir derece müşâbehetidir. Zîra, yağmur gecikse, sonra gelse, toprak “vız!.. vız!..” gibi bir savtı çıkartarak, suyunu çeker. Bu hâli gören, geçliğine ve şiddet-i ihtiyacına intikal ettiğinden, meşhûr deverânın sırrıyla ve tevehhümün tasarrufâtıyla bir muâşaka ve mükâleme sûretine ifrâğ eder.

İŞÂRET:

Herbir hayâlde, bu çiznok gibi bir dâne-i hakikat bulunmak şarttır.