Kalbe Fârisî Olarak Tahattur Eden Bir Münâcât

KALBE FÂRİSÎ OLARAK TAHATTUR EDEN

BİR MÜNÂCÂT

هٰـذِهِ الْمُـنَاجَاةُ تَخَطَّرَتْ فِى الْقَلْبِ هٰكَذَا بِالْبَـيَانِ الْفَارِسِى

[Yani; bu münâcât, kalbe Fârisî olarak tahattur ettiğinden Fârisî yazılmıştır. Evvelce matbu' olan “Hubâb Risalesi”nde dercedilmişti.]

يَا رَبْ بَشَشْ جِهَتْ نَظَرْ مِيكَرْدَمْ دَرْدِ خُودْ رَا دَرْمَانْ نَمِى دِيدَمْ

Yâ Rab! Tevekkülsüz, gafletle, iktidar ve ihtiyarıma dayanıp derdime derman aramak için cihât-ı sitte denilen altı cihette nazar gezdirdim. Maatteessüf derdime derman bulamadım. Ma'nen bana denildi ki: “Yetmez mi derd derman sana.”

دَرْ رَاسْت مِى دِيدَمْ كِه دِى رُوزْ مَزَارِ پَدَرِ مَنَسْت

Evet, gafletle sağımdaki geçmiş zamandan tesellî almak için baktım. Fakat gördüm ki: Dünkü gün, pederimin kabri ve geçmiş zaman, ecdâdımın bir mezar-ı ekberi sûretinde göründü. Tesellî yerine vahşet verdi. (Hâşiye-1)

(Hâşiye-1) Îmân, o vahşetli mezar-ı ekberi, ünsiyetli bir meclis-i münevver ve bir mecma'-ı ahbab gösterir.