Duvar içinde saklanan eserler

Hafız Ali’nin evi de Nur fabrikasının gece gündüz faaliyet halinde olan evlerinden biriydi.
O duvarların dili olsa da anlatsa orada yaşanan heyecanları, satır satır yazıldıkça solunan iman hazlarını.

Dili yoksa da bağrında sakladıklarıyla anlatıyor olup bitenleri duvarlar.

Hafız Ali, inci gibi el yazısıyla, özenerek yazardı Üstadından gelen eserleri.

Fakat yazılanların her an bir baskınla ele geçme tehlikesi vardı.

Olsun. Bir gün gelecek, insanlar, havaya ve suya olan ihtiyaçları gibi bu eserlere olan ihtiyaçlarını da fark edecekler ve onlara ulaşmak isteyeceklerdi.

Onun için, Bediüzzaman ile talebelerinin bütün gayreti, eserleri gelecek nesillere ulaştırabilmek üzerinde yoğunlaşmıştı.

Büyük âlim ve şehid Hafız Ali’nin bulduğu çözüm, birer teneke kutu yaptırmak, eliyle yazdığı risaleleri bu teneke kutular içine yerleştirdikten sonra kutuların üzerine duvar örmek oldu.
Bir gün gelecek, elbette duvarlar yıkılacak, eserler meydana çıkacaktı.

Necmeddin Şahiner, Hafız Ali’nin evindeki duvarların içinden eserlerin çıkışını şöyle anlatıyor:
“Merakla odanın duvarlarını, pencerelerini tıkırtılarla vurmaya başladık. Boşluklar olduğu anlaşılıyordu. . . . Abdullah Kula ‘Durun, durun’ diyerek, duvardaki tahta kaplamaları ileri geri itmeye uğraştı. İtelediği tahtalardan bir bölüm açıldı. . . . Coşkun bir sevinçle kâğıt parçalarını topluyorduk. Elimizde sert cisimlerle, duvarları, pencereleri dövüyorduk. Pencerenin altından hususî bölmeler çıktı. Yarım asır el sürülmemiş yerler. Yine bir bölüm daha açıldı; duvarın enine ve derinliğine doğru yayılıyordu. Az sonra yeni bir hazine daha bulmuştuk—kâğıt ve kitap hazinesi. Bekçi ağzı açık vaziyette seyrediyordu manzarayı. Önceleri bizi para veya daha başka bir şey arıyor zannetmişti. Biz ise Bediüzzaman’ın eserlerini arıyorduk.”

Duvarların dili yok belki. Ama buna lüzum da yok.

Onlar, anlatacaklarını, bağrında sakladıklarıyla anlatıyor.

 

(Barla Yılları kataloğundan)

CEVAP VER

Please enter your comment!
Please enter your name here